DEVRELERİM YANIYOR HİSSEDİYORUM

1
1265

Devrelerim yanıyor hissediyorum. Ara sıra cazırt cuzurt sesler çıkartıyor. Aslında her şey çok yolunda ve çok rahat. NiL zor bir bebek değil. Her ortama ve her duruma uyum sağlıyor. Sorun onda değil sorun bende. Beynimi iki parçaya bölemiyorum. Zaten odaklanma sorunum vardı. Kitap okurken müzik dinleyemem,yemek yerken de konuşamam (odaklanmak değil de oburluktan olabilir bu durum emin olamadım bak şimdi) Mutfakta bir yandan yemek yapıp bir yandan misafiriyle sohbet eden insanlara oldum olası özenmişimdir. Ben bunu yapmaya çalıştığımda muhabbete odaklansam yapmaya çalıştığım yemek saçma bir şey olur, yemeğe odaklansam karşımdakini dinliyormuş gibi yaparım ama dinleyemem sonra bir soru sorduğunda rezil olurum. Bir de çılgın bediş gibiyim bir işle uğraşırken hep hayaller kurarım öyle bir dalarım ki içine yanımdan biri geçerken dizi çıtlasa çığlık atarım sonra pof hayaller patlar havada. Bu sorunumu çok önemsemiyordum önceleri öyle yaşayıp gidiyordum ama NiL doğduktan sonra kendime bir çeki düzen vermem gerektiğini düşündüm. Artık daha pratik olmalıydım ve hafızamı daha da güçlendirmeliydim Et,balık pek yemezdim yemeye çalışıyorum artık, yiyemediğimde b12 veya omega alıp destekliyorum.  Ama bazen bu hapları almam gerektiğini de unutuyorum. Cenk diyor ki “alarm kur”, e tamam kurayım ama alarm çaldığında müsait olmuyorum genelde ya NiL’i emziriyor oluyorum,ya ZaZ’ı gezdiriyor oluyorum  ya da başka bir şey ve yine unutuyorum. NiL doğduktan sonra bu durum iyice tavan yaptı. Artık hayal kurmuyorum artık kafamda sürekli NiL var. Geçen gün kirli sepetini çamaşır makinesi yerine klozetin kapağını açıp içine boşaltıyordum nerdeyse işte o an devrelerim çok fena cazırdadı da ayıldım. Çay şekerini buzluğa koyup,ütüyü mutfak dolabına koymaya çalıştığımda da cızt cazt cuzt diye kafamdan dumanlar çıktı hep.  Artık okuduğum her şey çocuk yetiştirmekle ilgili. Bu kadar okumaya prof olmam lazımdı ama okuduğumu unutuyorum sonra yine okuyorum ve sonra yine.Sonra 30 kere okuduğum şeyi biri bana anlattığında “Ay ben bunu bir yerden hatırlıyorum” diyorum.Sonra birine bir akıl vereceğim “O öyle yapılmıyor bir kerem” diyorum,”Nasıl yapılıyor peki?” diye soruyor karşı taraf “Nasıl yapıldığını unuttum ama öyle yapılmadığını biliyorum” Hani yani bilgiliyim ama bir amaca hizmet etmiyorum : )
İşte böyle büyüyecek bu çocuk benimde devrelerim cazırdayacak. kafamdan dumanlar çıkacak,ilaç içmeyi unutmaktan bir kutu ilacı 2 senede bitiricem bir bakmışız NiL 2 yaşına gelmiş ben hala 9. ay ek besinleri okuyorum “Balığı haftada kaç gün veriyorduk yeaaaa” diye bakınıyorum,montessori sayfalarında bebeklerin parmak kaslarını geliştirecek oyunları araştırıyorum hala ama bu arada NiL büyümüş parmak kaslarını ıpad’de oyun oynayarak yeterince kaslı parmaklar edinmiş. Amaaaan hepimiz nasıl büyüdük bu çocukta öyle büyüyecek ben cazırt cuzurt edeceğim, o da bir ileri bir geri büyüyecek işte üstüme gelmeyiiiiin kirli çamaşırları klozete atmadığıma şükredin saksı değilim ben anayım, anaların devreleri ara sıra yanar. Siz yine de en çok bana sorun, beyin jimnastiği oluyor bana da ; )

1 YORUM

  1. Merhaba ;
    Dediğiniz gibi ” Nasıl Zayıflama Kararı Alınır?” Google’ da aratırken sizinle karşılaştım. Gerçekten çok samimi, dobra dobra yazmışsınız. İnsanın bir tek kendi olmadığını hissetmesi çok güzel bir duygu. Ben 1.5 yaşında bir kız annesiyim. Hamile kalmadan 73 kiloydum. Evlenince 13 kilo almıştım. Hep de hayatım boyunca bir zayıflamalıyım psikolojisindeydim. Doğuma 87 kilo ile gittim. Eve döndüğümde 10 gün için de 73 kiloya geri döndüm. Emzirirken bir yandan yiyen ve acıkanlardanım. Çok da olmasa hareketli ve yürüyen biri sayılırım. Ama tembelliğe yatkınlığım var:) ben de etrafımdaki bu sağlıklı yaşam, fit olma durumundan etkileniyorum. Ben de fit görünmek her kadın gibi güzel giyinmek ve zayıf olmak istiyorum. Ama başlayamıyorum. Bugün başlasam yarın ya da akşama kadar. Bir anlık açlık ve tembellik tüm günümü yakabiliyor. Ya bir kase lokum, ya bir bütün sıcak ekmek, pizza, hamburger , bir büyük bardak kola. Hersey yetebiliyor nefsimi kabartmaya. Okudum yazınızı etkilendim. Belki diyorum bu sefer yapabilirim. Ama düzenli olmak ve disiplin de beni yoruyor. Her sabah yumurtası peyniri adamakıllı kahvaltı yapmak, ceviziydi kuru meyvesiydi, suyuydu aksam sağlıklı yemeğiydi. Yani göze alamıyorum. Çalışıyorum da aynı zamanda eşim bana yardım eder kızımla ilgili alışverişle ilgili ev temizliği yapar. Ama gelin görün ki sabah 07:00 den çıktığım evime 19:00 aksam dönüyorum. Kızımı emzir, yemek pişir, bulaşığı yıka.. kendime bakmak dediğinizde aklıma gelen kendime bir çikolata bir cips ve koca bir nescafe geliyor. Gerçekten bu iradeyi nasıl sağlayacağım nasıl yürüyüşümü yapacağım? evde pilates yapan arkadaşlarım bile var. ama ben sanki hep böyle kalıcam ben başaramıcam gibi geliyor. kendinize iyi bakın . sevgiler.

CEVAPLA