SAKSIYIM BEN, KOCA BİR SAKSI!

7
18941

                                               BEBEĞİMİ MEMEDEN NASIL KESTİM?

NiL’e  hamileyken hep onu emzirebilecek miyim acaba sütüm gelecek mi kaygısıyla geçiriyordum günlerimi. Okumadığım yazı kalmamıştı emzirme üzerine sanırım. Sürekli araştırıyordum, not ediyordum. Emzirmek için aktardan karışımlar alıp hazırlayıp stoklamıştım eve. Doğumdan sonra beni neyin beklediğini bilmiyorum sonuçta belki okuyamam,araştıramam,elim ayağıma dolanır, zamanım olmaz diye işin suyunu çıkardım. Doğum yapıp narkozdan uyandığımda ilk sorum “Sütüm var mı?” olmuştu. Düşünün artık nasıl aklımı bozmuşsam.

Neyse çok şükür sütüm geldi ama bununla da bitmedi kaygılarım “Ay kesilmez inşallah, en az 6 ay emzireyim o da yeter bana” diye hayıflandım durdum. Emzirmeyi çok istiyordum ama zor da bir süreç açıkçası özelikle ilk başlarda her annenin yaşadığı göğüs ucu yaraları gerçekten emzirmeyi bırakıp bırakmama arasında ince bir çizgide kalıyorsunuz. Benim acı eşiğim yüksek olduğu halde çok zorlandım o dönem. Sonrasında bebeğe gaz yapmayacak ve kaliteli süt vermek için beslenmeye dikkat etmek durumundaydım. Gerçi bu durum sağlıklı beslenme için bir avantajdır aslında anneye ama işte insanın canı bazen gereksiz besin değeri olmayan şeyler çekiyor. Sonra her yerde emzirmek çok da kolay olmuyor. İnsanların bakışları umurumda olmadı hiç ama benim bebeğim her yerde konsantre olamıyordu. Bir dönem emmesi azaldı yürüyerek emzirdim, bir dönem sadece bir tarafı istedi süt kesilmesin diye diğer tarafı hep pompayla sağdım. Sütüm daha da çoğalsın diye hergün pompayla sağdım. Geceleri uyuya uyuya emzirdim. İlk başlarda 2 saatte bir kendim uyandırıp emziriyordum sonrasında o daha çok emmek istedi,ben daha çok uykusuz kaldım. NiL ile beraber uyuma durumumuz böyle başladı.(şu an 19 aylık ve hala beraber uyuyoruz) Çünkü artık yataktan kalkıp onu yatağından alıp emzirip yeniden yatağına koyacak mecalim kalmamıştı.

Aç mı kalsın çocuğum; aldım yanıma pijamamın düğmelerini açık yatıyordum o istediği zaman uykusunun arasında emiyordu uyumaya devam ediyordu, ben de uykum çok açılmadan kaldığım yerden uyumaya devam ediyordum.Eskaza arkamı dönüp uyumuşsam gece uykumun arasında saçlarımdan tutup kedine çeviriyordu beni ve emiyordu. Herşey yolunda gidiyordu.Ben mutlu o mutlu, baba çok mutlu gece çıt çıkmıyor. Taaa ki ben işe başlayana kadar. NiL 9 aylıkken bir dizide oynamaya başladım. Ek besinlere geçtiği için artık gündüz emmesine gerek yoktu. Sabah erkenden sete gidiyordum gece geç saatlerde dönüyordum ama sabaha kadar emziriyordum onu. Yine mutluydum ondan ayrı kalışımın acısını sabaha kadar çıkarıyordum ne kadar yorgun,uykusuz olsam da. NiL 1 yaşına girdiğinde benim dizide ki hikayem bitti ve ayrıldım bebeğimin yanına döndüm. NiL o günden sonra çok değişti artık sadece emiyordu, yemek yemiyordu ve ben onsuz bir odadan bir odaya gidemiyordum. Yemek yapacaksam üç bacakla yapıyordum bacağıma yapışık bir halde duruyordu. Ve artık emme eylemi karın doyurmaktan öte önüne geçilemez bir bağımlılık yaptı onda. Emzik gibi kullanıyordu beni. Yere düşünce, korkunca, sıkılınca, uyuyacağı zaman, uyandığında ayılmak için, aklına geldikçe, gördükçe, bana dokundukça, arabada, yolda, parkta, sokakta  her yerde ve her 15 dakikada bir emzik gibi istiyordu. Sanırım yeniden evden gideceğim çalışacağım diye terkedilme korkusu yaşayıp sürekli emiyordu beni. Uyurken bile sıkı sıkı tişörtümü tutuyordu  bırakıp gitmeyeyim diye. Neyse zamanla azalır diye düşünüyordum ama aksine şiddetleniyordu bu durum. Çok yorulmuştum ve çok ama çok uykusuzdum artık gücüm yetmiyordu. Onunla ilgilenmeye, ona birşeyler öğretip gezdirmeye, yemeğini yapmaya bile mecalim kalmamıştı. Hayalet gibi dolaşıyordum. Herkes “Ay daha ne kadar emzireceksin?” diye sorduğunda inatla 2 yaşına kadar o bırakmadığı sürece bırakamayacağımı söyledim. Ama maalesef başaramadım, beceremedim ben. Korktum ona yetemiyordum. Enerjim yerlerdeydi,uykusuzluktan boş boş bakıyordum. Ya o dalgınlıkla onu koruyamazsam kollayamazsam diye de korktum. Ağzına hiçbirşey sürmüyordu hergün ona özel yemekler yapıyordum ve hepsini sonra biz yiyorduk. Doktoruma da sordum ne yapmalıyım diye, o da; “ 1 yaşından sonra yemek yemesi de gerekiyor gelişimi için” dedi.

IMG_1104NiL 16 aylıkken memeden kesmeye karar verdim. Doktorumuz yavaş yavaş kesmemizi önerdi ama ne mümkün bir verdin mi durmuyor sürekli istiyor. Yavaş yavaş kesmeyi de beceremedim. Yine araştırdım ve bir arkadaşımın önerisi sabır taşı oldu. Aloe vera’lı bir taş imiş. Kokusu ve tadı hiç hoş değil. Bir sürdün mü bir daha emmek istemiyormuş bebekler. Yine de araştırıyorum acaba yanlış birşey mi yapıyorum,psikolojisini etkiler mi,napıyorum ben diye kendimi sorguluyordum. Göz kapaklarımı açamadıkça sona yaklaşmak durumunda olduğumu biliyordum. Birgün bütün cesaretimi topladım ve sürdüm taşı emmek istedi verdim,tadını aldı ve yüzüme baktı. O bakışını hiç unutmayacağım. Bir açıklama bekliyordu benden. Evet bir açıklama yapmam gerekiyordu. Bunu nasıl düşünememiştim. Ne diyeceğim ben şimdi? O an elim ayağıma karıştı, ne diyeceğimi bilemedim ve saçmaladım “ Meme e eee yapıyor,uyuyor anneciğim” deyip emziğini verdim. Önce bir anlamadı,şaşırdı. Yani zaten çok da mantıklı bir şey söylememiştim neresini anlayacak çocuk. Biraz emzikle oyalandı sonra yine şansını denedi. Yine aynı tat ve yine aynı mantıksız cevabım “ Meme, e eee yapıyor kızım” O zaman zarfında daha akla mantığa uyan bir bahane bulamamış saçmalamaya devam ediyordum. Yine aynı şaşkın bakışlar. Yanıma su almayı akıl etmiştim neyse ki “Su içer misin?” dedim içti ve emziğini verdim, bir süre sonra uykuya daldı. Hiç ağlamadı. Açıkçası bu kadar ciddi boyuttaki bağımlı halinden sonra bu kadar sakin bir halde uyuyacağı aklımın ucuna bile gelmezdi. Yeri göğü inletecek, kıyamet kopacak diye bekliyordum. Bu sefer ben şoktaydım “ Nasıl bu kadar kolay oldu” diye.

O geceyi öyle atlattık birkaç kere uyandı su içirdim emziğini verdim uyudu. Ertesi gün ayık kafayla tekrar denemek istedi yine taşı sürdüm verdim. Tadına baktı ve bana döndü “ Meme e eee” dedi o minik elleriyle de tişörtümle de kapadı üstünü. İşte tam o an böğüre böğüre ağlamak istedim. Gözlerim doldu, bakakaldım, yutkundum ve “Evet bebeğim meme uyuyor, uyandırmayalım” diyebildim.

Biz bu noktaya nasıl geldik. Emzirmeyle ilgili yazılar okuyup araştırırken anne yorumlarını çok okuyordum; ne kadar ulvi bir duygu olduğunu, ne kadar büyülendiklerini,böyle birşey hayatta yaşamadıklarını anlatıyorlardı. Sonra kendim emzirdiğim süreçte evet bende emziriyorum mutluyum, kendi sütümle büyütüyorum,bunu daha çok sorumluluk bilinciyle yapıyorum evet keyifte alıyorum ama zorlanıyorum da. Bu kadar süslü süslü laf etmenin anlamı ne ki diyordum. Kadın milleti değil miyiz illa şişireceğiz birşeyleri anlatırken bir de böbürleneceğiz diyordum. Ama şimdi NiL 19 aylık 3 ay oldu memeden keseli ve ben hayatımın hiç bir döneminde gerçekten hiç bu kadar vicdan azabı çektiğimi hatırlamıyorum. Onu her uyutuşumda koynuma kafasını gömüp kokumu içine çektiğinde biliyorum ki emmenin boşluğunu doldurmaya çalışıyor kendince ve ben o an canım nasıl yanıyor anlatamam. Hep “Kesmeseydim, başarabilseydim şu an hala emiyor olacaktı” diye düşünüyordum. Varsın yemek yemesin, ne hakkım vardı onun emme özgürlüğünü çalmaya! Şu an bu yazıyı yazarken bile gözyaşlarımı tutamıyorum. Biliyorum ki bunu okuyanlar arasında hiç emzirememiş olanlar vardır, siz elinizden geleni yaptıysanız ve olmadıysa bunun vicdan azabını yaşamayın ve beni yanlış anlamayın lütfen. Ben var olan sütümü onun sonuna kadar hakkı olduğu zamanda elinden aldım. Ve bunu yaptıktan sonra anladım ki o yazılanlar süslü laflar değilmiş evet o kadar kutsal, o kadar ulvi, o kadar anlatılamaz duygularmış. Hala daha üstümü değiştirirken göğüslerimi gördüğünde “Anne meme e eee yapıyor” diyor bana ve ben donup kalıyorum, ne diyeceğimi şaşırıyorum, gözlerimi kaçırıyorum ondan.

Ve ona meme vermeme gayretini yaşadığım dönemde göğüslerim patlayacak kadar şişmişti,ellerimle sağıyordum ama acım dinmiyordu,sütler akıyordu sürekli üstüm sırılsıklam süt kokusu bütün üstümde ve onu emzirmiyorum o ise bütün bunlara rağmen olgunlukla karşılıyordu durumu.Bu süreçte babasının kollarında teselli buldu hep kuzum. Babası onunla daha çok oynadı,daha çok gezdirdi ve koynunda uyuttu onu. Çünkü ben canımın acısından duramıyordum ,çok sızlıyordu göğüslerim. Hemen internette araştırdım maydonoz koydum göğüslerime ama çare olmadı. Saatler geçtikçe dayanılmaz bir boyut alıyordu bu şişkinliğin verdiği acı öyle ki NiL’i kucağıma bile alamıyordum dokunduğu an acıdan gözlerimden yaşlar akıyordu. Emzirmeye alıştırmaktan çok ama çok daha zordu benim için emzirmeyi kesme süreci. Bir arkadaşım beyaz lahana önerdi. Sütü kesiyor dedi göğüslerine koyunca. Yazın ortasında nereden bulacağım beyaz lahana diye düşünürken, Cenk elinde beyaz lahanayla geldi. Koydum ve hemen etki etmeye başladı acım azalmıştı. 2 saatte bir değiştiriyordum. Koyduğum lahanalar bildiğiniz haşlanmış lahana olarak çıkıyordu resmen. 2 günde ne acı, ne şişlik kaldı çok şükür. Fiziksel acım bitti ama bu vicdan azabını hiç atamayacağım sanırım üzerimden. Hep aklımda sorular gerçekten dayanamaz mıydım, biraz daha zorlasaydım beceremez miydim? Olmuş bitmiş artık ama kendimi sorgulamaktan alıkoyamıyorum. Evet artık uykumu alabiliyorum, onunla daha kaliteli zaman geçiriyorum, koşup,oynuyorum,kaydıraktan kayıyorum,kitaplar okuyorum,resimler yapıyorum daha enerjiğim ama ondan mahrum ettiğimin yerini tutar mı? Tartışılır…

İtiraf etmeliyim ki daha 8 ay emme özgürlüğü olan bebeğimin bu hakkını elinden alarak saksılığın daniskasını yaptım ben. Bir gün NiL de bu yazıyı okuyacak elbet son cümlemi ona seslenerek bitirmek istiyorum. “Evet, kızım senin anan bir saksı hem de kocaman bir saksı affet beni ve bir gün seninde bir bebeğin olursa anan gibi saksılık yapma sonuna kadar emzir onu, bu vicdan azabıyla yaşamak inan daha zor”

Dipnot: Hayır histerik bir kadın değilim, her defasında olduğu gibi birebir açık ve net duygularım budur!

7 YORUMLAR

  1. Merhabalar, bu kadar kendinizi üzmeyiniz , sonuçta 16 ay emzirmişsiniz. Benim kızımda bir dönem sizin kızınız gibi memeye yapışıktı 16 – 18 ay civarı bebeklerin memeye çok düşkün olduğunu ve annelerin bunalıp emzirmeyi bırakmak istediğini Tomris Hanım ın notlarında okumuştum . Birde o dönemlerde azı dişler çıkıyor bunun da etkisi var , eğer çok geç değilse yeniden emzirebilirsiniz…
    Sevgiler…

  2. basligi gorunce hemen actim okudum. Herzaman emziren annelere tavsiyemdir benim de cocuk kendi biraksin derim hep. Emzirme konusunda okadar pismanim ki bende yaziyi okurken yazmissiniz “o bakisini asla unutamam ” dihe. Benim hikayemi her anlattigimda kullandigin tek cumledir o baskisi asla unutmicam dedigim bakis. Gozumjn onune geldikce gozlerim dolar. En sevdigi seyi elinden aldim ve asla kendimi affedemiyorum. Bunun yasla alakasi yok bence. 2 yasina kdr emzirdim ben de. Ilk zamanlar yeterki sutum olsun 5 yasina kdr emziririm diye zirlarken 2 yasina kdr anca dayanmistim ve artik emzirmekten biktmistim. Nankorluk!!!
    Olay yas olayi degil cocuk okadar duskun oldugu halde o mutlulugu elinden almak. Neyazikki simdi aradan tam 1 yil gecmis olmasina ragmen bile memelerimi gordumj hemen dokunur. Kicagimdayken eli hep icerdedir. Bazen sorar anne memende sut olunca yine icebilirmiyim siye. Icim parcalaniyor benim.. Bu yaptigimi asla unutmaicam ben cocuk nasil unutsun. Neyazikki yaptim ben de bir hata ama sonuclarinin boyle olacagini dusunemedm hic onun o yuzune baktikca memelerime saldirdikca hala gozlerim dolar…

  3. Bende aynı duyguları çok yaşıyorum gel-gitler hiç bitmiyor.ama iki yaş son olur zannederimki.bu psikolojik süreç çocuklardan çok bizi etkiliyorMuş.bütün arkadaşlarım aynısını söylüyor,birakamayan o değil sensin diyorlar. Benimde en büyük Arzum kendisi bırakması inşallah öyle olur.

  4. Ben de 23 ay kadar emzirdim, 14 ay civarında çok bunalmistim ve emzirmeyi bırakmayı düşünmüştüm, 1 hafta boyunca hergün uykusuz uyandigim sabahları “evet bırakıyorum bugün ” diyordum, öğlen de Ağlaya Ağlaya herkese ne kadar zor durumda olduğumu anlatiyordum. Sonunda emzirmeyi bırakmanın hem anne hem bebeğin hazır olduğu zamanda olması gerektiğine inandım ve devam ettim. Kendim de hazır değildim çünkü.
    24 ay olana kadar emzirmeyi düşündüm sonra, ama öyle bir haldeydik ki doğru düzgün yemek yemiyordu, hep söylediğim “2 yaşına kadar ugrasirim, sonra yemek ye en için arkandan hayatta kosmam ” 🙂
    Ama 23 aylıkken bir pazar günü (çalıştığım için hafta sonları tam zıvanadan çıkıyordu ) dayanamadım ve mememe acı bişeyler sürdüm. Yalnız bundan yaklaşık 2 ay kadar öncesinde oğluma ” büyüdüğünde abi olduğunda sütün tadı acıyacak, sen de abi olmuş olacaksın ” dedim. E memeyi verip acı tadı alınca bi bozuldu tabi ama ardından ” anne ben abi oldum, bak süt acımış ” diye bir mutlu oldu anlatamam.
    Kısacası emzirmeyi bırakmadan hem bebeği hazırlamak gerekir hem de annenin buna psikolojik olarak hazır olması gerekir. Emzirme çok güzel bir duygu, Allah isteyen herkese nasip etsin inşallah.

  5. Yazıyı okuyunca sanki ben yazmışın gibi hissettim. Ayni durumların bende yaşadım. Duygusal olarak kendimi çok kotu hissettiğim bir dönemdi. Kızım şuan 18 aylık ve bu hafta ayrıldık memeden. Benim duygusalligim kızından daha yoğun oldu.

CEVAPLA