BİZ BİR 2 YAŞ SENDROMUNA BAKIP ÇIKACAKTIK :)

0
1049

_HN_6201

     Gerçekten de başlıkta yazdığım gibi oldu 🙂 2 yaş sendromuna bir baktık çıktık. NiL’in sendromu 4 ay kadar sürdü 22. ayda sert bir giriş yaptı 26. ayda sert bir çıkışla kapattı. Tabi ki 18. aydan itibaren ufak ufak “Geliyorum hazırlıklı olun” belirtileri vardı sendromun. Hatta ben o zamanlar “Ahan da sendroma girdi” diyordum ama 22. ayda hiç bir şekilde çözemediğim krizlerle karşılaşınca “N’oluyoruz anaaaaam” dedim.

Gözünüzü korkutmak istemem ama şöyle anlatayım; ben çok sabırlı bir insanımdır özellikle çocuğuma karşı. Sonuçta bir sendrom yaşıyor mantığıyla sinirlenmiyordum, kendime hakim olabiliyordum ama çok şaşkındım. Gözlerim yuvalarından çıkıyordu çoğu zaman inanamıyordum. Benim çocuğum gitmiş yerine sanki başka bir çocuk gelmiş gibiydi.

Hep söylerim ilk 1 sene bez bebek bakmışım ben diye, hiç mi gıkı çıkmaz hep mi gülümser, her şeye mi uyumlu olur? Vallahi de billahi de ayda bir aşıdan aşıya ağlardı onun dışında varsa yoksa gülücük atsın. Beni böyle sakin sessiz alıştırıp bir anda sendromda çığlık çığlığa ağlamalar,yerde tepinmelerle karşılaşınca dumur oldum. Bir ara bu velet ya sendromda değilse ya karakteri buysa, ben kendimi mi telkin ediyorum acaba “Sendroma girdi yaw ondan böyle yapıyor” diye dedim.

Bence sendromun en belirgin özelliği saçma sapan her şeye takıyor olmaları. Misal; bana balon şişir diyor şişiriyorum sonra balonu şişirdim diye ağlama krizine giriyor ben de söndürüyorum bu sefer de yerlerde tepiniyor ağlıyor,ona veriyorum şişir diye bana vurmaya çalışıyor bu sefer,şişir diyor şişiriyorum boğazı yırtılırcasına çığlık çığlığa ağlıyor,balonu ortadan kaldırıyorum sanırsın etini koparmışım kıyamet kopuyor. Tam anlamıyla 2 yaş sendromunun en belirgin krizi bence bizim bu yaşadığımız işte. Bu krizi evde yaşıyorsanız yine şanslınız ama ya dışarıda yaşıyorsanız sokakta yerlerde tepinerek,insanların size acıyan ya da kınayan bakışları arasında bi çare bir ana gibi kalakalıyorsunuz. Bir de gece uykusunun arasında tutarsa krizi çok zor oluyordu çılgın gibi saçlarını yoluyor, canını acıtıyor, sonra canı acıyor diye ağlama krizine giriyordu. Ve her şeyi ama her şeyi deniyordum hiç bir şekilde çözemiyordum bu krizi. Alttan alsan da ağlıyor, kızsan da ağlıyor,sussan da ağlıyor. Ancak ilgisini gerçekten çekecek ilginç bir şey bulursan çevrede o sırada gerçekten çok şanslısın çünkü tek kurtuluşun o başka çözümü yok bence. Bunu başardığın an ise krize giren çocuktan eser kalmıyor sanki demin yeri göğe katan bendim. Salya sümük yüzüyle, kan çanağı gözleriyle gülücükler saçarak konuşuyor benimle psikopata benziyor aynı.

Bu dönem yaşanıyorsa yok sayamazsınız yaşanacak ancak kısa sürede o krizden çıkmaya bakın zamanı gelince bitiyor zaten. NiL’i artık ezberlemiştim 2 günde bir krize giriyordu 1 gün iyiyse ertesi gün krize giriyordu ve sabah uyanır uyanmaz ağlamaya başlıyor akşam uyuyana kadar her şeye ağlayabiliyordu. İnstagram hesabımda zaman zaman bu dönemde yaşadığımız krizleri videoya çekerek paylaştım. Bir keresinde ağlıyor yine krizde ama ağlamaktan ne dediği anlaşılmıyor, niye ağladığını çözemiyorum, kafayı yiyecektim, beynimin damarları şişmişti artık,başım çatlayacak gibi ağrıyordu. Artık yalvarır hale gelmiştim ” N’olur ağlamadan anlat, ne dediğin anlaşılmıyor lütfeeeeeeeen” ama nafile bir süre daha çığlık çığlığa devam etti sonra yorulunca hıçkıra hıçkıra hece hece söyledi de birleştirdim çözdüm olayı.Efendim oynadığı topun bir kısmı ıslanmış ona gıcık olmuş kurutmamı istemiş. Valla ağlama sebeplerine gülüyordum sonradan ama bir yandan da diyordum ki ne kadar benziyor bizim regl öncesi krizlerimize. Öyle değil mi ama elinizde ki çatal yere düştü diye birden bire sebepsizce ağlamadınız mı siz de bu dönemlerde? Onları en iyi biz anlamayacağız da kim anlayacak? Sakin olmaya çalışın sinirlenip,inatlaşmayın çocuğunuz da siz de hırpalanırsınız boş yere. Adı üstünde bir sendrom yaşıyor başka bir mantık aramayın.

Ben daha uzun sürecek sanıyordum ama bir baktım 2 günde bir girdiği krize 2. gün 3. gün ve süre gelen günlerde girmedi, sakince bekledim ama mutluluktan dudaklarımı ısırarak ona çaktırmadan içimden sessiz çığlıklar atarak. Bir kutu ağrı kesici bitirdim belki bu dönem başımın ağrısından ama sonunda bitmişti, geçmişti. Ha geçti evet ama eskisi gibi bez bebek kıvamına dönmedi tabii ki de cancağızım bazı arızaları karakterine özgüymüş onları da anlamış oldum ama öyle bir dönemden geçtik ki o arızalarına ” Aman olsun buna da şükür” diyor insan.

Neyse dostlar başlıkta da söylediğim gibi “Biz bir 2 yaş sendromuna bakıp çıktık” darısı sendrom kapısında bekleyen, sendromun göbeğinde olan,sendromdan çıkamayan ve ağrı kesicisiz gün geçirmeyen çaresiz garip analarımın başına olsun 😉 Sabırlı olun ağlamasın diye ona ödüller vermeyin ya da tam aksi sinirlenip cezalandırmayın dönüşü olmayan davranışlar edinmesini sağlamış olursunuz kanımca. Ya sabır deyip girin bu döneme sonra çok şükür geçti gitti diyeceksiniz 😉

Bir Sendrom Hatırası
Bir Sendrom Hatırası

 

 

HENÜZ YORUM YOK

CEVAPLA